Müfredat, özel dersler ve yaz programları başarıya giden bir yol sağlayabilir.

COVID-19 pandemisi kamu eğitimini altüst ettiğinde, onlarca yıl ele almadığımız eşitsizlikleri büyüttü. Politika yapıcıları, araştırmacıları ve eğitimcileri sadece kesintiye uğramış öğrenme fırsatlarını geri kazanmaya değil, aynı zamanda daha güçlü ve adil bir sistem inşa etmeye zorladı. Okullar yeniden açıldıktan bu yana geçen yıllarda, bölgeler çeşitli toparlanma stratejilerine yöneldi. Ben ve meslektaşlarım Megan Kuhfeld ile Sarah Woulfin'in Ulusal Eğitim Akademisi için hazırladığımız yakın zamanda yayımlanan bir raporda, öğrenme iyileşmesi için öne çıkan üç stratejiyi vurguluyoruz: standartlara uygun İngilizce dil sanatları (ELA) müfredatı, yüksek dozlu özel dersler ve yaz öğrenim programları. Bu yaklaşımlar, büyük ölçüde İlkokul ve Ortaokul Acil Yardım (ESSER) yasası ile finanse edilen, hem kanıta dayalı müdahaleleri hem de büyük uygulama zorluklarını temsil etmektedir.

Çalışmalarımızda, bu stratejileri başarılı bir şekilde uygulamak için temel faktörlere ve adil şekilde çalışmak için neler gerektiğine odaklanıyoruz. Bulduklarımız, basit ama çoğu zaman gözden kaçan bir gerçeğe işaret ediyor: programlar kendiliğinden uygulamaz. Başarı sadece ne seçtiğimize değil, okullarda bunu nasıl gerçek hale getirdiğimize de bağlıdır.

Yüksek kaliteli ELA müfredatının benimsenmesi, birçok bölgenin iyileşme planlarında temel bir adım olarak ortaya çıkmıştır. Bu materyaller, fonemik farkındalık ve kelime bilgisi oluşturma gibi araştırma temelli uygulamaları biçimlendirici değerlendirmeler ve net öğretim rehberliğiyle birleştirerek tutarlı bir eğitim yolu sunar.

Ama tutarlılık otomatik değildir. Öğretmenlerin uygulamalarını değiştirmek için zamana, eğitime ve güvene ihtiyacı var. Liderler, tutarlılığı sağlamak için katılık olmadan uyumlu sistemlere ihtiyaç duyarlar. Bölgelerin materyalleri derin mesleki öğrenme ve uygulama desteğiyle eşleştirdiğinde öğrencilerin fayda sağladığını gördük. Bu desteklerin eksik olduğu yerlerde, müfredat reformu başka bir kaçırılmış fırsat olma riski taşıyor.

Çok az müdahale, yüksek dozlu özel dersler kadar vaat veriyor—haftada birkaç kez verilen eğitimli eğitmenlerle kısa, odaklanmış seanslar. Yine de ders vermeyi ölçeklendirmek kolay bir iş değil. Bölgeler, personel, programlama ve kalitenin sürdürülmesi konusunda sürekli zorluklarla karşı karşıya. Analizimiz önemli bir çıkarım ortaya koydu: Okul gününe özel dersler uygulayan, tutarlı öğretmen-öğrenci eşleşmeleri kullanan ve uygulama sonuçlarını izleyen bölgeler gerçek kazançlar görme olasılığı daha yüksekti. En iyi özel ders programları sadece zamanı doldurmakla kalmaz—boşlukları doldururdu.

Belki derslerin ardından yaz, bölgelerin pandemi sonrası iyileşme çabalarının odak noktası haline geldi. Bölgeler, akademik iyileşmeyi zenginleştirme ile harmanlayan yaz programlarına yatırım yaptı ve uzatılmış sürenin de ilgi çekici olması gerektiğini kabul etti. Yine de, yaz başarısı erken planlamaya, topluluk ortaklıklarına ve okul yılı öncelikleriyle dikkatli uyuma bağlıdır. Bu unsurlar yerinde olduğunda, öğrenciler okula daha iyi hazırlanmış şekilde yeniden girerler.

Üç stratejinin tamamında, yeni programların uygulanmasını tutarlı olarak etkileyen dört birbiriyle ilişkili koşul: bağlam, kaynaklar, insanlar ve tutarlılık. Bunlar yeni değil. Her zaman yeşil oldular. Ama bu anda, her zamankinden daha acil.

Uygulamanın yaşadığı yerde—ilçelerde, sınıflarda, topluluk bağlamlarında — karşılamamız gerekiyor. Bu, politikayı işe yaradan profesyonellere yatırım yapmak, girişimleri dikkat için rekabet etmeyecek şekilde hizalanmak ve en iyi müdahalelerin bile sürekli destek gerektirdiğini kabul etmek anlamına gelir.

Bölgeler kısa vadeli toparlanmayı uzun vadeli yeniden tasarıma dönüştürmeye başlarken, ABD Eğitim Bakanlığı'nın kalan ESSER fonlarını iptal etme kararı durumu değiştirdi. ESSER'den gelen mali desteğin sona ermesi sadece bütçeleri sıkılaştırmakla kalmaz. Bu durum, bölgelerin programları isabetle uygulama yeteneğini engelliyor. Yüksek dozlu özel ders, kapsamlı yaz programları ve sürekli profesyonel öğrenme, istikrarlı ve öngörülebilir finansmana bağlıdır. Mali destek eksikliği, iyileşme ve eşitliği elde etmeyi zorlaştırıyor—ve terk etmeyi kolaylaştırıyor.

Yine de iş burada bitmiyor. Anlamlı iyileşme sadece acil fona dayanamaz. Uygulamanın bir maraton olduğunu, bir koşu değil, bir koşu olduğunu kabul eden yeni politika taahhütlerine ihtiyacımız var ve eşitliğin sadece müdahaleler değil, altyapı gerektirdiğini kabul ediyoruz.

Neyin işe yaradığını gördük. Ne gerektiğini biliyoruz. Artık soru neyin mümkün olduğu değil. Önemli olan, geri adım atmadan ilerlemeye devam etmek için kolektif irademize sahip olup olmadığımız.

Andrew McEachin, ETS'de politika araştırmaları kıdemli araştırma direktörüdür.