XQ Enstitüsü'nün yeni The Future Is High School raporu, öğrenci hazırlığını tanımlama şeklimizin, onu desteklemek için tasarlanmış sistemlerden daha hızlı geliştiğini gösteriyor. Bunun pratikte ne anlama geldiğini keşfetmek için, K–16 liderlerimizden ikisi Laura Slover (Gelecek Becerileri Müdüzü) ve Küresel Yükseköğretimden İş Gücüne ve K–16 Becerileri Genel Müdürü Ken Eisner ile oturup neyin değişmesi gerektiğini ve nedenini dinledik.

Bakış açıları, Skills for the Future ve Futurenav Compass liderliğiyle farklı rollerden şekillenir; ancak her öğrencinin mezuniyetten sonra gerçek ve tanınmış öğrenmeyi taşımayı hak ettiği ortak inançla birbirine bağlıdır.

ŞAPKA: Sadece derslerle bağlantılı olanı değil, tüm öğrenimleri tanımalı ve değer vermeliyiz. Eski bir öğretmen olarak, çocukların gerçek ve ilgili deneyimler arzuladığını gördüm. Basketbol sahasında liderlik gösterebilirler. İşe titizlikle gelebilirler. Okul gazetesinde perde arkasında çalışmalar yaparak zamanında bastırabilirler. Bunların hepsi transkriptlerde görünmeyen öğrenme deneyimleridir. Liseyi hâlâ puanlar, krediler ve zaman etrafında organize ediyoruz, oysa işverenlerin aslında önemsediği şeyler kalıcı beceriler: problem çözme, iş birliği, yargı ve gerçek durumlarda bilgiyi uygulama yeteneği.

EISNER: En büyük zorluk, lise sonuçlarının sistemler arasında kötü aktarılmasıdır. Aileler, öğrenciler ve işverenler sadece diploma değil, gerçek dünya becerileri ve iş hazırlığı önemsiyor. Lise, öğrencileri okul kurallarından daha hızlı değişen bir dünyaya hazırlamaya çalışıyor, ama güvendiğimiz sinyaller yetişmiyor. Transkript, üniversitelere ve işverenlere bir öğrencinin gerçekten ne yapabileceği hakkında hâlâ çok az şey anlatıyor.

ŞAPKA: Bazı (ama hepsi değil) okullarda öğrenciler staj, çıraklık ve iş temelli öğrenmeye erişim imkanı sunar. Belirsizlikle başa çıkarak, başkalarıyla iş birliği yaparak ve performans görevleri, grup projeleri ve bitirme işleri üzerinde çalışarak gerçek dünya becerileri geliştiriyorlar.

Ve birçok eyalet, staj ve çıraklık erişimini artırmak, çift kayıt ve erken üniversite kredisini artırmak, mezuniyet gereksinimlerini yeniden tasarlamak ve Portraits of a Graduate aracılığıyla becerilere vurgu yapmak için çalışıyor. Kuzey Carolina, Gelecek İçin Beceriler girişimi aracılığıyla, eyaletin Bir Mezun Portresi ile uyumlu kalıcı becerilerin kanıtlarını yakalama yollarını pilotluk yaparken, New York Şehri projelerden, performans görevlerinden ve gerçek dünya öğreniminden elde edilen kanıtların büyük ölçekte belgelenebilmesi için transkriptleri ve öğrenci kayıtlarını yeniden tasarlamaktadır. Ama ilerleme yavaş ve erişim dengesiz. Çok sık bu deneyimler pilot bölümlerde yaşanıyor ya da posta koduna, okul liderliğine veya şansa bağlıdır.

EISNER: Ülke genelinde eğitim sistemleri, öğrenci başarısı tanımını işbirliği, iletişim ve eleştirel düşünme gibi kalıcı becerileri de kapsayacak şekilde genişletiyor, ancak çok daha az kişi bu becerileri öğrencilerin aktarabileceği ve kurumların güvenebileceği şekilde belgelemeyi başardı.

Politika bu çalışmanın koşullarını yaratabilir, ancak tek başına gerçek hale getiremez. Eksik olan ise pratik altyapı: yeterli yüksek kaliteli yerleştirme, kalite için ortak beklentiler, eğitimciler için yük olmayan belgeler ve üniversiteler ile işverenlerin karar verirken gerçekten hareket ettiği belgeler.

ŞAPKA: Rapor, iş temelli öğrenmeyi zenginleştirme fırsatı olarak değil, bazı öğrenciler için değil, herkes için krediye açıkça değer vermesi gereken bir şey olarak öneriyor. Bu, sadece politikayı değil, okulun günlük deneyimini değiştirmek ve çocukların okul duvarlarının dışında çok şey öğrendiklerini, bazen en iyi öğrendiklerini kabul etmek anlamına geliyor.

EISNER: Öne çıkan şey, raporun iş temelli öğrenmeyi temel bir devlet politikası eylemi olarak ele alması, özellikle stajlar ve gençlik çıraklıklarının mezuniyete katkı sağlaması ve bu adımı daha geniş, uyumlu bir değişim seti içinde konumlandırması. Yetkinlik temelli kredileri, yeniden tasarlanmış transkriptleri, yeni nesil değerlendirmeyi, K–16 uyumunu ve yükseköğretim başarı verilerini tutarlı bir vizyona bağlar. Geleceğe hazırlık bir anlam ifade edecekse, her öğrenci gerçek beklentilerle gerçek bir çalışma yapmış olarak mezun olmalı ve onunla birlikte gelen öğrenimin kaydını tutmalı.

Lise, mevcut sistemlerimizin tanıdığından daha fazlasını yapıyor. Öğrenciler anlamlı beceriler geliştiriyor, gerçek zorlukların üstesinden geliyor ve transkriptlerin tek başına yakalayamayacağı şekilde hazırlık gösteriyorlar. Öndeki çalışmalar, K–12, yükseköğretim ve iş gücü sistemlerinde ortak altyapı inşa etmek; böylece değerlendirme, sertifika ve politika bu öğrenimi, üniversitelerin ve işverenlerin güvendiği ve hareket ettiği sinyallere dönüştürülüyor.